Dutch Land Rover Register



		Dagboek van Berry Weijers - met literaire kwaliteiten - Deelnemer aan het DLRR-evenement "Passe Par Tout II" op Domaine de Clarat in de Franse Ardèche Speciale gast: Oboema
	Lief Dagboek, Eindelijk was het zover. De grote dag was aangebroken. Clarat here we.com. Zaterdagochtend om 04:00 uur wordt vanuit Nederland de bonnet richting het zuiden gestuurd. Hoe zuidelijker we kwamen hoe beter het weer werd. Aangekomen op Domaine de Clarat konden we nog op de valreep genieten van het zonnige weer. Na het korte verhaaltje van de organisatie bleek dat we bij een sekte terecht gekomen waren, de vrijheid-blijheid sekte! Welterusten lief Dagboek.


	Zondag 29 april 2001 Lief Dagboek, De zaterdag begon goed: wederom zeer zonnig. Na het ontbijt togen we met een met mensen volgeladen Lightweight richting Lamastre. Met mooi weer zit je op een terras maar na verloop van tijd lonkt de omgeving. De organisatie had iedereen op het hart gedrukt de gebaande wegen te verlaten en geen openbaar bospad te sparen. Aldus geschiede. Vanuit Lamastre de weg naar Nozières gekozen. M.b.v. de in Lamastre aangeschafte 1:25.000 kaarten kozen we voor een binnendoor route. Hobbel de bobbel tot aan een boerenerf met een schrikdraadje op de doorgaande weg. Zitten we verkeerd of begrijpen we kaart en het begrip doorgaande weg niet? Keren en zoeken of we een afslag hebben gemist. Na een stukje terug gereden te zijn kwamen we toch tot de conclusie dat we toch echt wel goed zitten. Oftewel, we trotseerden de blaffende honden en het schrikdraad moet even aan de kant.
Niet normaal wat je allemaal tegenkomt als je hier door de streek een weg probeert te banen. Allereerst alle, tijdens de storm van 1999, omgewaaide bomen ontwijken en de daardoor nieuw ontstaande wegen vinden. Daarna beslissen of het wel normaal is dat je door iemand zijn schuur heen rijdt ondanks deze over de ‘openbare’ weg staat. Plots staan we voor het Madurodam van Frankrijk. Dit ministadje gemetseld door de plaatselijke dorpsgek moet je gezien hebben! Morgen is het zover…… Centre Tout Terrain!


	Koninginnedag 30 april 2001 Lief Dagboek, Leve de Koningin, hoera, hoera, hoera. Ter gelegenheid van de 96^e verjaardag van onze Queenmum gaan we vandaag onze Laro’s door het terrein van Centre Tout Terrain te Rochepaule jagen. We worden opgehaald door omgevingsdeskundig en Frans kampioen trial rijden Claude Coutard welke ons via een toeristische route naar het Centre TT zal leiden. De weg is speciaal geprepareerd met; omgevallen bomen oftewel: waar toeristisch wordt rondgereden daar wordt gehakt. De ene boom na de andere wordt geruimd en na verloop van tijd komen we bij het Centre TT terecht. Uiteraard moest er onderweg wat gesleuteld worden aan een haperende ventilator en een afgebroken dynamo. Leuk gezicht trouwens: een 101FC GS met een LW op sleeptouw. De groep wordt opgedeeld in tweeën en uiteraard, lief dagboek, kiezen we voor; de groep waaraan een heftige route is beloofd. Heuveltje af, bochtje door, toch maar de 4wd inschakelen en daar gaan we. Een goede harde ondergrond van stenen welke toch wel lekker glad zijn door het gevallen buitje leiden ons naar 1 van de 3 dalen welke het Centre TT rijk is. Echter geldt ook hier: waar gedaald wordt moet ook worden gestegen. Claude vind het wel leuk dit langs een stromende beek te doen welke op een aantal plekken moet worden doorstoken. Uiteraard proberen sommige leden de Laro in deze beek te parkeren. Een juist geplaatst sleeplintje biedt uitkomst. De enkeling welke de klim naar boven niet redt wordt met de verzamelde sleeplinten naar de top geleidt. Op het moment dat we langs de bordjes Camel Trophy ’88 rijden beseft een ieder dat op deze Oranje dag iedereen blij moet wezen dat ze boven komen. Zou de Camel Trophy nog met Land Rovers gereden worden dan hadden we genoeg geschikte Nederlandse deelnemers gehad. Tot in de late uurtjes wordt deze bijzondere Koninginnedag in de ‘Pays Bar’ gevierd. Welterusten Lief Dagboek.


	Dinsdag 1 mei 2001 Lief Dagboek, Vannacht heeft het heerlijk gestormd en vandaag is de Dag van de Arbeid oftewel er moet gewerkt worden. Vroeg uit de veren want de markt is gelukkig alleen maar ’s-ochtends, zodat er de feestdag van de Fransen nog even opluistert kan worden door een Land Rover groepsfoto in de rivier. Dat dit een goede test is voor de terugrit van vanmiddag blijkt later. Democratisch wordt er besloten dat de weg terug naar Domaine de Clarat niet via de gebaande weg moet plaatsvinden. Landkaart wagen en verkenners worden aangewezen en daar gaat het zooitje ongeregeld. In eerste instantie kost het enige moeite om een geschikte weg te vinden voor de LW, 101 en 109. De ene weg is te smal, de ander wederom bedekt met een half omgevallen bos. Uiteindelijk lukt het toch om wat zeer leuke route’s te vinden welke in de richting van Domaine de Clarat gaan. Een fantastische omgeving die Ardèche. Waar maak je het nog mee dat op een ‘doorgaande’ weg de pergola van een boerderij de weg verspert. Omdat we in een vriendelijke bui zijn zwaaien we vriendelijk naar de boer met zijn gezin en zetten de Laro’s in zijn achteruit. Het boerengezin zwaait vriendelijk terug. Uiteindelijk zetten we de daling in naar het dal waarin de Doux stroomt. Aan deze kleine rivier ligt het Domaine de Clarat en dat is waar we heen willen. Via zwaar begroeide paden waarvan de lokale bevolking niet eens het eindpunt weet komen we aan het eind van deze weg terecht. De kaart vertelde het al: hierna is geen weg meer, alleen nog maar de Doux.Feit is dat een paar honderd meter stroomopwaarts onze eindbestemming is. De Laro’s wordt de keus gelaten: in het bos overnachten of de rivier verkiezen. Zonder angst verkiezen zij het water en na een hoop gehobbel wordt Domaine de Clarat bereikt. We zijn thuis! Eten maken, opeten en slapen zijn de laatste taken deze Dag van de Arbeid. Welterusten Lief Dagboek.


	Woensdag 2 mei 2001 Lief Dagboek, Hoeveel regen kan er op een dag vallen. Het ontbijt wordt genuttigd met zijn allen onder de partytent. We vertrekken naar Domaine de l’Amiral. Deze nederzetting op 40 kilometer afstand wordt gerund door kennissen van Clarat. Clarat is een oude zijdefabriek en op Domaine de l’Amiral werden o.a. voor Clarat de zijderupsen geteeld. Na een rondleiding door de gebouwen werd er een heerlijke lunch geserveerd in de centrale hal. Het hele gebouw was volgestapeld met oude spullen zoals kachels, stoven, speelgoed, tv’s en lege flessen. Op het Domaine de l’Amiral kan geslapen worden in luxe kamers en achter het gebouw staan een aantal ingericht tenten. Op het voormalige kerkhof kan men uiteraard ook zelf een tent opzetten. De graven worden gebruikt door de familie Rousillon welke tot en met de 19^e eeuw de kwekerij gebruikte. Naast het runnen van het Domaine heeft de beheerder nog een bezigheid, nl. het inkopen en verkopen van oude Citroën’s. Twee oude Citroën HY busjes in het gras van de parkeerplaats waren hier o.a. getuigen van. Meer informatie over Domaine de L’Amiral op http://www.deuxchasse.com Na de lunch was het weer tijd om met de Land Rover’s de gebaande wegen te verlaten. Omdat de dag al redelijk vorderde werd gekozen voor een route in de buurt van Domaine de Clarat. Uiteraard gaat nooit iets van een leien dakje en na een boom of acht te hebben doorgeknaagd kwamen we weer in de bewoonde wereld. De brug bij het Domain hadden we al op stevigheid getest dus een keertje door de rivier moest kunnen. Te grote rotsblokken blokkeerde echter een droge overtocht en halverwege moest er gezwommen worden om de Laro los te krijgen. Een sleeplintje bood uitkomst. Nog even jouw, Lief Dagboek, bijwerken en morgen is het alweer donderdag.


	Donderdag 3 mei 2001 Lief Dagboek, Gek wordt je ervan. Nix doen. Er is gewoon nix georganiseerd en ontzettend mooi weer dus er moet maar zelf iets creatief bedacht worden. Met de echte mannen wordt het afgeleverde haardhout opgeruimd in het daarvoor bestemde schuurtje. Enige spannende hieraan is de mini kangaroe muis die te voorschijn komt. Naast het schuurtje staat de Range Rover van Clarat. Reden dat de Range hier constant staat is niet omdat het een museumstuk is maar dat er iets anders stuk is. De vraag is alleen wat. Met zoveel Land Rover kennis in Frankrijk moet dit op te lossen zijn en na enig gemeet en vergader wordt de conclusie getrokken dat het de ontsteking betreft. Persoonlijk zal ik de volgende keer niet meemeten. Het blijkt nl. dat als de condensator zijn stroom niet kwijt kan aan de ontsteking hij deze stroom bewaart. Met je blote handjes deze condensator aanraken heeft als resultaat dat de condensator zich ontlaadt en dat de desbetreffende persoon condensator wordt. Over schrikdraad plassen geeft hetzelfde resultaat. 's Middags wordt iedereen opgetrommeld om de omgeving weer een beetje te gaan verkennen. Omdat we na een tigtal bomen hakken toch wel een beetje lui geworden zijn gaat ook de motorzaag van Clarat mee. Leuke bospaadjes worden gevonden maar uiteraard is er vandaag geen omgevallen boom te bekennen. Wel zien we een 30 jaar oud Talbotje welke voor het nageslacht is geparkeerd op een mooie plek in het bos. Er is in ieder geval weer een stuk Ardèche ontdekt. Nog maar een paar honderd duizend kilometer onverharde paden te ontdekken. Het is om vijf uur nog zo mooi weer en de rivier de Doux staat lekker hoog door het vele water van de afgelopen dagen. De kano’s worden met de 101 GS stroomopwaarts gebracht en dan kan het waterfestijn beginnen. De Doux met een beetje hoop water is een geinig riviertje en we gaan als een speer. Alleen de motorzaag vergeten dus bij alle omgevallen bomen toch maar proberen op zijn kop te kanoën. Dit gaat uiteraard niet altijd goed, maar ja het is dan ook mooi zwemweer. Bij Clarat stoppen we met de kanotocht en kunnen we gelijk aanschuiven bij het diner dat is klaar gemaakt. Een paar Michelin sterren of banden boven de deur zouden niet misstaan. Welterusten.


	Vrijdag 4 mei 2001 Lief Dagboek, Het mooie weer is voorbij. Tijdens het ontbijt onder de party-tent in de regen worden er plannen gesmeed om vandaag i.p.v. zaterdag te vertrekken. Uiteraard duurt dit plannen smeden en uitvoeren enige tijd en nemen we omstreeks 13:00 uur afscheid van iedereen, Clarat en de Ardèche Iedereen bedankt voor de het fantastische evenement, de gezelligheid, het lekkere eten, de yoghurt en de regen. In een lange maar snelle ruk rijden we in mini konvooi naar Nederland. Berry